Ludwig Wittgenstein, Ανάσταση

Τι ωθεί ακόμη και μένα να πιστεύω στην Ανάσταση του Χριστού; Είναι σα να παίζω με την ιδέα: Αν τυχόν δεν αναστήθηκε, τότε έλειωσε κι αυτός στο μνήμα, σαν όλους τους ανθρώπους. Είναι νεκρός και αποσυντεθειμένος. Είναι τότε ένας Δάσκαλος, σαν όλους τους άλλους, και δεν μπορεί πια να βοηθήσει• κι εμείς είμαστε πάλι ορφανεμένοι και μονάχοι. Βρισκόμαστε μέσα σε μια Κόλαση, όπου μόνο να ονειρευόμαστε μπορούμε, ενώ ένα είδος στέγης μάς χωρίζει από τον Ουρανό.«Αν θέλω πραγματικά να σωθώ, εκείνο που μουχρειάζεται είναι η σιγουριά και όχι η σοφία, τ’ όνειρο ή ο στοχασμός. Και η σιγουριά είναι ακριβώς αυτή η πίστη. Πίστη σημαίνει πίστη σ’ εκείνο που η καρδιά μου, η ψυχή μου χρειάζεται κι όχι η στοχαζόμενη διάνοιά μου. Γιατί είναι η ψυχή μου με τα πάθη της, σαν να λέμε η σάρκα με τα οστά της, εκείνο που πρέπει να σωθεί, κι όχι το αφηρημένο πνεύμα μου. Θα μπορούσαμε να πούμε: Μόνο η Αγάπη μπορεί να πιστέψει στην Ανάσταση…Η λυτρωτική Αγάπη πιστεύει ακόμη και στην Ανάσταση˙  εμμένει στην Ανάσταση

Ludwig  Wittgenstein.

Louis-Ferdinand Céline, Mea culpa

 

«Η πρακτική ανωτερότητα των μεγάλων χριστιανικών θρησκειών ήταν που δεν χρύσωναν το χάπι. Δεν γύρευαν να καταπλήξουν, δεν επιζητούσαν ψήφους, δεν ένιωθαν την ανάγκη να είναι αρεστές, δεν το ’φερναν στα μαλακά. Άρπαζαν τον Άνθρωπο μες στην κούνια και του ’κοβαν τον βήχα απ’ την αρχή. Του ’διναν να καταλάβει δίχως περιστροφές: “Έλα ’δω, άμορφο δυσώδες πλάσμα· ένα σκουπίδι θα ’σαι πάντα… Απ’ την ώρα που είδες το φως είσαι μονάχα σκατά… Μ’ ακούς;... Είναι προφανέστατο, πρωταρχικός κανόνας! Ωστόσο, μπορεί… αν το καλοδείς… μπορεί και να ’χεις ακόμα μια μικρή ευκαιρία να συχωρεθείς, που είσαι τόσο απαίσιος, κοπρανώδης, απίστευτος… Αρκεί να υπομείνεις όλο τον πόνο, τις δοκιμασίες, τις κακοτυχίες και τα βάσανα της σύντομης ή μακρόχρονης ύπαρξής σου. Με τέλεια ταπεινότητα… Η ζωή, ρε, είναι σκληρή δοκιμασία! Μην κλονίζεσαι! Μην περιπλέκεις τα πράγματα! Σώσε την ψυχή σου, αυτό φτάνει! Μπορεί στο τέλος του μαρτυρίου, εφόσον είσαι εξαιρετικά προσεκτικός, άμα μάθεις να βουλώνεις ηρωικά το στόμα, να τα ψιλοκαταφέρεις… Όμως δεν είναι βέβαιο… Μια στάλα μονάχα λιγότερο σάπιος όταν τα τινάξεις απ’ όσο όταν γεννήθηκες… Κι ίσως έτσι καταλήξεις σε μια νύχτα λιγότερο ασφυκτική απ’ την αυγή… Αλλ’ ας μην πάρουν αέρα τα μυαλά σου! Αυτό είν’ όλο!... Πρόσεχε! Άσε τα μεγάλα πράγματα στην μπάντα! Για ένα κουράδι σαν κι εσένα, αυτό είν’ αρκετό!...”.

Μάλιστα! Σταράτες κουβέντες! Από πραγματικούς Πατέρες της Εκκλησίας! Που ήξεραν τη δουλειά τους! που δεν είχαν ψευδαισθήσεις!».

Louis-Ferdinand Céline, Mea culpa .

«Πώς μπορεί κανείς να κρυφτεί από αυτό που δεν δύει ποτέ;».

 

Η πνευματική ασθένεια του ανθρώπου του αιώνα μας είναι η εκκοσμίκευσή του. Δηλαδή ότι θεωρεί πως το υπάρχον καθόλου είναι μόνον ο κόσμος που βλέπει μπροστά του, ακριβώς όπως τον βλέπει και όπως τον αισθάνεται. Αυτό είναι πνευματικό κατάντημα του νεώτερου ανθρώπου, ο οποίος μια μια κλείνει όλες τις καταπακτές της ψυχής του και όλα τα παράθυρα του πνεύματός του. Αλλά αυτός είναι ο τρόπος υπάρξεως των μέσων συνειδήσεων. Τούτο σημαίνει πως ο μέσος άνθρωπος, δηλαδή η τρέχουσα συνείδηση, επέβαλε τα όριά της και στις συνειδήσεις που από τη φύση τους δεν είναι μέσες. Και μάλιστα τούτες οι τελευταίες νιώθουν τύψεις που μέχρι τώρα τα πετάγματά τους άφηναν εμβρόντητους τους πεζοπορούντες και συμμορφώνονται προς τον μέσο κανόνα. Ωστόσο όχι από ταπεινότητα αλλά από κρυψίνοια. Διότι αφού ο κόσμος της κοινής συνείδησης έγινε καθεστώς, φροντίζουν να έχουν την πρωτοκαθεδρία σε αυτό.

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΓΗΣ , ΜΥΡΙΒΗΛΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ.

 

Πίνακας: "Saint Pantaleon the Healer" Nicholas Roerich - 1916

Έτσι θάναι, γιαυτό ο Θεός μας περιμένει με αγαλλίαση να σκύψουμε ν' αφουγκραστούμε το χτυποκάρδι του μέσα σε όλα τα όντα και τα πράγματα της γης και τουρανού. Είναι κλεισμένη η θεϊκή ουσία μέσα στο κουκούτσι τους, όπως η μυγδαλόψιχα μέσα στο πετρωμένο τσόφλι. Βρήκανε στάρι στους τάφους των Φαραώ. Το σπείρανε και φύτρωσε. Μια στάλα φλογερή από τη θεία πυρκαγιά λούφαζε το λοιπόν μέσα σε τούτο τ' αποξεχασμένο σπειρί. Ένα τιποτένιο σταροκούκουτσο είταν και περίμενε τρείς χιλιάδες πεντακόσια χρόνια το πλήρωμα του χρόνου. Να σπάσει τη χρυσή φασκιά, να ξεμυτίσει τις φύτρες, να βυζάξει τον ήλιο και της γης, να χορτάσει την προαιώνια δίψα του. Αυτή η δίψα, που περιμένει την ώρα της, καταλαγιασμένη μιαν αιωνιότητα, είναι ένα ψίχουλο από την ουσία του Θεού 

 

Ο θάνατος του θανάτου στο έργο του Νταμούρ

 

Αναρωτιέμαι ξανά και ξανά: τι να σκέφτεται άραγε η χήνα…
χοροπηδά, φτεροκοπά, βουτά ξανά στο παιχνίδι:
πως είναι θνητή μήτε που το φαντάζεται…
μήτε τ’ αστραφτερά όπλα της μαγείρισσας θαρρεί.
Ω! Πάπια λευκή μου αδερφή,
εσύ διδάσκεις πως δεν υπάρχει θάνατος:
πεθαίνει μόνο αυτός που σκέφτεται.
Όμως εσύ δεν σκέφτεσαι. Όμορφη είναι η μοίρα σου!
Να σε μαγειρέψουν δεν είναι θλιβερό,
θλιβερό είναι να αναλογίζεσαι πως θα μαγειρευτείς.

(Guido Gozzano, Poesie, Garzanti, Milano 1960)

Πολλοί υποστηρίζουν ότι σε μερικές δεκαετίες, η γενετική, η βιοτεχνολογία, η νανοτεχνολογία, η επιστήμη των υπολογιστών και η ρομποτική θα επιτρέψουν στην ανθρώπινη φυλή να κατευθύνει την εξέλιξή της, ακριβώς όπως το άτομο μπορεί (ενδεχομένως) να αποκτήσει τον έλεγχο του πεπρωμένου του. Σήμερα οι μεταμοσχεύσεις οργάνων είναι σχεδόν επεμβάσεις ρουτίνας, ενώ το φύλο μπορεί να αλλάξει στην κατάλληλη χειρουργική αίθουσα. Πολλές από αυτές τις πρακτικές θεωρούνται ήδη «βασικές» και υποτυπώδεις, ειδικά εάν λάβουμε υπόψη τις υποσχέσεις των βιο/νανοτεχνολογιών για δραστικές παρεμβάσεις στο μέλλον σε μοριακό επίπεδο. Ενώ οι προοπτικές και οι ευκαιρίες για καινοτομία (και κέρδη) συζητούνται πολύ συχνά, τα θεωρητικά αποτελέσματα αυτής της επιστημονικής/τεχνολογικής προόδου σπάνια έρχονται στο προσκήνιο. Πέρα από την εξάλειψη των ασθενειών και τον έλεγχο της διαδικασίας γήρανσης, για κάποιους υποτίθεται ότι έχει ήδη ανοίξει ο ορίζοντας ενός νέου, άγνωστου, κόσμου… αυτού της μετα-ανθρωπότητας των αθανάτων.

Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ : "Ο ΒΡΑΧΟΚΗΠΟΣ".

 

"...Εσείς οι Άσπροι, είπε, περιπλέκετε όλα τα πράγματα' το μυαλό σας είναι μια μπερδεμένη μυρμηγκοφωλιά. Η Ιαπωνία είναι ένα πράγμα πιο απλό, δηλαδή πιο αινιγματικό, για τους λευκούς σας εγκεφάλους. Ο φίλος μου ο Κουγέ Σαν ρούφηξε άλλο ένα ζάρφι σακέ' ψυχοπιάστηκε. - Επιτρέψτε μου να σας διηγηθώ ένα μικρό παράδειγμα, ξακολούθησε. Καθώς ξέρετε, ο Σαντάο Αράκι είναι σήμερα στον τόπο μας μια διάσημη στρατιωτική μορφή. Στα 1921 είχε το γενικό πρόσταγμα στα μεγάλα στρατιωτικά γυμνάσια που γίνουνταν μακριά από το Τόκιο. Όπου, μια μέρα, λαβαίνει ένα επείγον τηλεγράφημα : "Η μητέρα σας ψυχομαχεί και σας ζητάει". Ο Αράκι είχε αληθινή λατρεία για τη γερόντισσα, μα δεν μπορούσε κείνη την ώρα να παρατήσει το πόστο του. Παίρνει ένα κομμάτι χαρτί, ζωγραφίζει το όρος Φουζί και το στέλνει στην ετοιμοθάνατη. Μπορείτε να καταλάβετε γιατί ; Το γύρισα στο νου μου μια στιγμή : - Ναι, αποκρίθηκα, μα θα ΄τανε περίπλοκο' προτιμώ ν΄ ακούσω τη γιαπωνέζικη εκδοχή. Ο Κουγέ χαμογέλασε ευχαριστημένος. - Το όρος Φουζί, ξακολούθησε, τονίζοντας τα λόγια του, είναι το πρόσωπο της Ιαπωνίας : αυστηρό και ψιλοχάραγο. Το Φουζί είναι ο μεγάλος πρόγονος που έπλασε κατ' εικόνα και ομοίωσή του τους Γιαπωνέζους. Θρύλοι, θεοί, δράκοντες, παραμύθια, φαντάσματα, όλα τα παιχνίδια της γιαπωνέζικης φαντασίας κατοικούν σ' αυτό το ιερό βουνό...Η καρδιά της Ιαπωνίας δεν είναι καθόλου, όπως το θέλει το τραγούδι, το άνθος της κερασιάς' η καρδιά της Ιαπωνίας είναι το Φουζί, μια ακατάλυτη φωτιά σκεπασμένη από αμάλαγα χιόνια. Όταν η γριά μητέρα του Σαντάο Αράκι πήρε την τόσο απλή απάντηση του γιού της, κατάλαβε σίγουρα μονομιάς πως ο γιος της δεν μπορούσε να έρθει γιατί τον κρατούσε το χρέος του. Γιατί το Φουζί είναι, στη γλώσσα της ψυχής μας, το ιερό ιδεόγραμμα που σημαίνει : Χρέος. Αυτό είναι όλο !". 

Νίκος Καζαντζάκης: Ανάβαση στον Άθω

 

 Την άλλη μέρα, πριν ξημερώσει, κινούμε για την κορφή του Άθω. Δεν είχε ακόμα λαλήσει μέσα στο περιαύλι το σήμαντρο, τα πουλιά ακόμα δεν είχαν ξυπνήσει, κατακάθαρος, γαλαχτωμένος ο ουρανός, και λάμπει πέρα κατά την ανατολή σαν εξαφτέρουγο σεραφείμ ο Αυγερινός. Ο πάτερ Λουκάς, κοντός, ανοιχτογόνατος, παλιός κοντραμπαντζής, πάει μπροστά και μας δείχνει το δρόμο. Κάπου κάπου στέκουνταν και μας έπιανε κουβέντα για θάλασσες, για γλέντια, για καβγάδες με τους Τούρκους. Όλη η κοσμική ζωή του σαν παραμύθι μέσα του, σαν να 'γίνε σ' έναν άλλο κόσμο πιο άγριο και επικίνδυνο, γεμάτο φωνές και βλαστήμιες και γυναίκες. Το ' λέγε και το ξανάλεγε το παραμύθι του, το ξαναζούσε και χαίρουνταν. Όλα από την παλιά του ζωή τ' απαρνήθηκε, μα όλα τα πήρε μαζί του, τυλιγμένα στο ράσο του. Κάτω από ένα μεγάλο έλατο σταμάτησε· ήθελε κουβέντα.

Η Διδασκαλία της Ενότητος

 

Η διδασκαλία της Ενότητος, δηλαδή η κατάφαση ότι η Αρχή κάθε υπάρξεως είναι ουσιαστικώς Μία, είναι ένα θεμελιώδες σημείο κοινό σε κάθε ορθόδοξη παράδοση»[1]. Αυτό γράφει ο Ρενέ Γκενόν, συμφώνως προς τον οποίον «κάθε αυθεντική παράδοση είναι ουσιαστικώς μονοθεϊστική· χρησιμοποιώντας μία πιο ακριβή γλώσσα, κάθε αυθεντική παράδοση δηλώνει πρώτα από όλα την ενότητα της Υπέρτατης Αρχής, από την οποία όλα απορρέουν και από την οποία όλα εξαρτώνται πλήρως. Αυτή η κατάφαση, ιδιαιτέρως στην έκφραση που προσλαμβάνει στις παραδόσεις που έχουν θρησκευτική μορφή, αποτελεί τον αληθή μονοθεϊσμό»[2].

 

 

Συμφώνως προς αυτήν την αντίληψη, μία αυθεντική παραδοσιακή ιδέα δεν μπορεί να είναι πολυθεϊστική, με άλλα λόγια, δεν μπορεί να αποδέχεται μία πολλαπλότητα αρχών θεωρούμενων ως απολύτως ανεξαρτήτων. Στην πραγματικότητα ο Γκενόν γράφει ότι ο πολυθεϊσμός είναι «συνέπεια της μη κατανοήσεως κάποιων παραδοσιακών αληθειών, συγκεκριμένα αυτών που αφορούν τις θεϊκές όψεις ή χαρακτηριστικά»[3], λέει επίσης ότι «αυτή η μη κατανόηση είναι πάντοτε πιθανή στην περίπτωση απομονωμένων και περισσότερο ή λιγότερο αναρίθμητων ατόμων, αλλά η γενίκευσή της, αντιστοιχούσα σε μία κατάσταση ακραίου εκφυλισμού μίας εξαφανιζόμενης παραδοσιακής μορφής, υπήρξε βεβαίως σπανιότερη από ότι νομίζει κάποιος»[4].

 

Επομένως, αν η νομιμότητα μίας παραδοσιακής ιδέας καθορίζεται αυστηρώς από την συνέπειά της προς την διδασκαλία της Ενότητος, ποιος είναι ο βαθμός εγκυρότητος των αρχαίων Ευρωπαϊκών παραδοσιακών μορφών, που χαρακτηρίζονται γενικώς από μία πολλαπλότητα θεοτήτων;

Τα παλιά επαγγέλματα και η σύγχρονη βιομηχανία, Rene Guenon

 

Ἡ ἀντίθεση ἀνάμεσα στά παλιά ἐπαγγέλματα καί τή σύγχρονη βιομηχανία, εἶναι κατά βάθος µία ἀκόμη εἰδική περίπτωση και συνάμα ἕνα πρακτικό παράδειγµα τῆς ἀντίθεσης μεταξύ τῆς ποιοτικῆς ἄποψης, πού ζωογονεῖ τά πρῶτα, καί τῆς ποσοτικῆς ἄποψης πού εἶναι ὁ κινητήριος μοχλός τὴς δεύτερης. Γιά νά τό καταλάβουμε αὐτό, εἶναι χρήσιμο νά σημειώσουμε κατ’ ἀρχάς ὅτι ἡ διάκριση ἀνάμεσα στίς τέχνες καί τά ἐπαγγέλματα, ἤ ἀνάμεσα στόν «καλλιτέχνη» καί τόν «τεχνίτη» , εἶναι φαινόμενο ἀποκλειστικά σύγχρονο, τό ὁποῖο προήλθε ἀπό τήν παρέκκλιση καί τόν ἐκφυλισμό πού ὁδήγησαν στήν ἀντικατάσταση, σέ ὅλους τούς τομεῖς, τῆς παραδοσιακῆς σύλληψης ἀπό τή βέβηλη. Γιά τούς ἀρχαίους, artifex (Σ.τ.Μ. «τεχνίτης», «δημιουργός») ἦταν ὁ ἄνθρωπος πού ἐξασκοῦσε µιά τέχνη ἤ ἕνα ἐπάγγελμα -μέ ἄλλα λόγια, δέν ἔκαναν διάκριση ἀνάμεσα στά δύο. ᾽Αλλά στήν πραγματικότητα ὁ artifex ἀπεῖχε πολύ ἀπό τό νά εἶναι «καλλιτέχνης» ἤ «τεχνίτης» μέ τή σηµερινή ἔννοια τῶν λέξεων (μάλιστα ἡ λέξη «τεχνίτης» ὅσο περνάει ὁ καιρός χρησιμοποιεῖται ὅλο καί πιό σπάνια)’ ἦταν κάτι παραπάνω καί ἀπό τόν ἕναν καί ἀπό τόν ἄλλον, γιατί, ἀρχικά τουλάχιστον, ἡ δραστηριότητά του ἐξαρτιόταν ἀπό ἀρχές πολύ βαθύτερης τάξης.

Η ΗΡΩΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ,ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΥΚΟΥΤΡΗΣ

 

Η ηρωική αντίληψις της Ζωής αναχωρεί από την αρχήν, ότι η Ζωή είν’ ένας διαρκής αγών, μία αδιάκοπος, χωρίς τέρμα και χωρίς σταμάτημα, μάχη εναντίον της φύσεως, εναντίον των άλλων ανθρώπων, εναντίον του εαυτού μας. Επομένως και ο άνθρωπος, κάθε γενεάς, αποτελεί μίαν συνεχή μ ε τ ά β α σ ι ν προς κάτι άλλο, προς κάτι ανώτερον. Όχι προς ένα διαφορετικόν είδος οργανικού όντος (τον υπεράνθρωπον π.χ. του Nietzsche), αλλά προς το να γίνη φορεύς μιας ανωτέρας, δηλαδή εντονωτέρας και πλουσιωτέρας μορφής της Ζωής. Έτσι κάθε άνθρωπος αξιόλο­γος είν’ ένας π ρ ό δ ρ ο μ ο ς, που αντλεί το νόημα της υπάρ­ξεώς του όχι από το παρελθόν ούτ’ από το παρόν, αλλ’ από το μέλλον και μόνον. Το παρελθόν ως παρελθόν το αγνοεί, προς το παρόν ευρίσκεται εις πόλεμον συνεχή. Όχι μόνον προς εκείνο το παρόν, το οποίον δεν είν’ εις την ουσίαν του παρά επιβίωσις του παρελθόντος, ή μάλλον διατήρησις του σώματος αυτού οφειλομέν’ εις την δειλίαν ή την νωθρότητα των συγχρόνων ανθ­ρώπων· ο ηρωικός άνθρωπος μάχεται και προς το γνήσιον πα­ρόν, το παρόν που ζη γύρω του και ζη μέσα του.

Η μεταφυσική του φύλου, Το φύλο στον σύγχρονο κόσμο. Ιούλιος Έβολα

 

《Παραµένει ορατό ότι ένα οικουµενικό και πυρετώδες ενδιαφέρον για το σεξ και για τη γυναίκα ει΄ναι το γνώρισµα κάθε περιόδου παρακµής, και ότι αυτό το φαινόµενο σήµερα είναι ένα από τα πολλά σημάδια ότι η εποχή αυτή είναι το τελευταίο στάδιο μιας διαδικασίας οπισθοδρόµησης. Η κλασική αρχαιότητα διατύπωσε μιαν αναλογία προς τον ανθρώπινο οργανισμό: στον άνθρωπο,το κεφάλι, το στήθος και τα κατώτερα μέρη του σώµατος αντιστοιχούν προς την έδρα της διανοητικής ζωής, του ψυχικού και ηρωικού θάρρους, και τελικά της διατροφής και του σεξ Αντίστοιχα µε αυτά έχουμε τρεις ανθρώπινους τύπους και πρέπει να προσθέσουμε, τρεις τύπους πολιτισµού. Είναι εµφανές ότι σήµερα ζούµε την οπισθοδρόµηση ενός πολιτισµού του οποίου το κύριο ενδιαφέρον δεν ει΄ναι ούτε πνευµατικό ούτε ηρωικό, ούτε καν στραµµένο προς τις υψηλότερες µορφές της συγκίνησης. Είδωλο έχει γίνει το υπο-πρόσωπο η κοιλιά και το φύλο έτσι , Δυστυχώς, απειλείται να γίνει πραγµατικότητα εκείνο που είχε πει ένας ποιητής : "η πείνα και ο έρωτας διαµορφώνουν την ιστορία". Η πείνα είναι σήµερα η κυρια αιτία των ασταµάτητων κοινωνικών αγώνων και των πιο καταστροφικων οικονοµικών διεκδικήσεων. Το σύστοιχό της είναι η παθολογική έµφαση που δίνεται στην γυναίκα, στον έρωτα και στο σεξ. Μια άλλη μαρτυρία µάς έχει δοθεί από την αρχαία ινδουιστική παράδοση των τεσσάρων εποχών του κόσμου, σύµφωνα µε την ταντρικη της διατύπωση. 'Ενα από τα κύρια χαρακτηριστικά αυτής της τελευταίας, της λεγόμενης Σκοτεινής Εποχής (Κάλι Γιούγκα) είναι η αφύπνιση και η απώτατη κυριαρχία της Κάλι, η οποια σφραγίζει την εποχή µε τα σηµάδια της. Σύμφωνα με μια από τις κύριες όψεις της είναι η θεά Όχι μόνο της καταστροφής αλλά και της ερωτικής επιθυμίας και του σεξ. 》

Η ψυχή του ανθρώπου στον καπιταλισμό, η κουλτούρα του εγωισμού

 

 {...} Για παράδειγμα, όπως πίστευε ο Άνταμ Σμιθ, η πρώτη προυπόθεση για έναν κόσμο ελευθερίας, ευημερίας και ειρήνης -από τη στιγµή που είναι δομημένος γύρω από το «υπέροχο εμπόριο» και τα «ανθρώπινα δικαιώματα» είναι ακριβώς η σταδιακή εξάλειψη όλων των υπαρκτών πράξεων διακανονισμού, δηλαδή όλων εκείνων των θεσμικών και εθιμικών εμποδίων που, κατά τα λεγόμενά του, «εμποδίζουν την ελεύθερη κυκλοφορία της εργασίας και των κεφαλαίων, τόσο από τη μια θέση εργασίας στην άλλη όσο από τη μία περιοχή στην άλλη». Προφανώς δε, με αυτή τη μοναδική παγκοσμιοποιητική προυπόθεση, το «αόρατο χέρι» της ελεύθερης αγοράς επιτρέπει να λειτουργήσει το σύστημα της προσφοράς και της ζήτησης. Σε αυτή την περίπτωση, είναι φανερό ότι το ριζικό ξερίζωμα των ατόμων και η συστηματική απαξίωση όλων των μορφών ιστορικής και πολιτισμικής ταυτότητας, που τους συνδέουν συναισθηματικά με ένα παρελθόν, με τόπους ή με ανθρώπους (με άλλα λόγια, η εσωτερίκευση από τον καθένα της άνευ όρων «ευελιξίας» και της γενικευμένης γεωγραφικής και επαγγελµατικής κινητικότητας)", αργά ή γρήγορα, αποκαλύπτεται σαν αυτό που ουσιαστικά είναι: δηλαδή, η μείζων κατηγορική επιταγή του νέου καπιταλιστικού τρόπου ζωής, και ως εκ τούτου η υπέρτατη αλήθεια κάθε υπαρκτού φιλελευθερισμού.

Ρενέ Γκενόν: Ένας υλικός πολιτισμός

 

Η κρίση του σύγχρονου κόσμου.
Δωδώνη 1980.

《...》Όλη η βεβηλη επιστήμη που αναπτύχθηκε κατά την διάρκεια των τελευταίων αιώνων δεν είναι παρά η μελέτη του αισθητου κόσμου, εκεί μέσα είναι περιορισμένη αποκλειστικά, και οι μέθοδοι της δεν εφαρμόζονται παρά μόνο σε αυτό το πεδίο, να όμως που αυτές οι μέθοδοι ανακηρύχθηκαν "επιστημονικές" αποκλείοντας κάθε άλλη, πράγμα που σημαίνει άρνηση κάθε επιστήμης που δεν αναφέρεται στα υλικά πράγματα.《...》
Για τους σύγχρονους τίποτε δεν φαίνεται να υπάρχει έξω από αυτό που μπορούμε να δούμε και να αγγίξουμε, η τουλάχιστον ,ακόμη και αν παραδέχονται θεωρητικά ότι μπορεί να υπάρχει κάτι διαφορετικό, σπεύδουν να το ανακηρύξουν όχι μόνο άγνωστο άλλα "αγνώριστο", πράγμα που τους απαλλάσει από το να ασχοληθούν μαζί του.《...》

Nicholas Roerich - Καλλιτέχνης των υψών, Ο ζωγράφος των Θιβετιανών χιονιών.

-Αφιέρωμα από τον Ιούλιο Έβολα, στον ρώσο συμβολιστή ζωγράφο .

Διαλογισμοί επί των κορυφών - εκδόσεις "Λυκώρεια"

O Roerich. Ρώσος στην καταγωγή, είχε µία ζωή γεµάτη δράση. Ταξίδεψε πολύ σε περιοχές ανέγγιχτες από την εξάπλωση του δυτικού πολιτισµού,διαμένοντας κατά κύριο λόγο στο Θιβέτ και στη δυτική Μογγολία. Εκεί µελέτησε επίσης τις τοπικές παραδόσεις, επισκέφτηκε µοναστήρια, διήγαγε κοινή ζωή με ασκητές και lamas προκειµένου να διεισδύσει εις βάθος στις πεποιθήσεις τους. Από εκείνο το περιβάλλον, είναι που γέµισε µε µυστήριο και ψυχικές επιρροές, κοντά στα όρια των αέναων χιονιών, από τα οποία κατά κύριο λόγο εμπνεύστηκε για τα έργα του.

Ρενέ Γκενόν -Η Δυτική εισβολή.

 

Η σύγχρονη αταξία το έχουμε πει γεννήθηκε στη Δύση και μέχρι τα τελευταία χρόνια, είχε μείνει πάντα αυστηρά εντοπισμένη άλλα τώρα συνέβη ένα γεγονός που δεν μπορούμε να συγκαλύψουμε τη σοβαρότητα του : είναι ότι αυτή η αταξία εξαπλώνεται παντού και μοιάζει να κερδίζει μέχρι και την Ανατολή. Βέβαια η δυτική εισβολή δεν είναι κάτι τελείως πρόσφατο άλλα έχει περιοριστεί μέχρι τώρα σε μια κυριαρχία λίγο η πολύ βίαιη ,που ασκούνταν πάνω στους άλλους λαούς και οι συνέπειες της περιοριζόντουσαν στο πολιτικό και οικονομικό πεδίο σε πείσμα όλων των προσπαθειών μιας προπαγάνδας που υποδυόταν πολλές μορφές ,το ανατολικό πνεύμα ήταν αδιαπέραστο από κάθε παρέκκλιση και οι αρχαίοι παραδοσιακοί πολιτισμοί εντοπιζόντουσαν ανεπαφοι.

Μιρτσέα Ελιάντε . "Ο Μύθος της αιώνιας επιστροφής" Ουράνια αρχέτυπα περιοχών. -Ο συμβολισμός του Κέντρου.

《...》Στην ιρανική κοσμολογία της ζερβανικής παράδοσης κάθε επίγειο φαινόμενο, είτε αφηρημένο ,είτε συγκεκριμένο αντιστοιχεί σε ένα ουράνιο, υπερβατικό, αόρατο τέλος, σε μια "ιδέα" με την πλατωνική σημασία. Κάθε πράγμα κάθε κίνηση παρουσιάζεται με διπλή όψη: εκείνη του menok και εκείνη του getik. Υπάρχει ένας αόρατος ουρανός : επομένως υπάρχει και ένας menok ουρανός που είναι αόρατος (Bundahism κεφ 1.) Η γη μας αντιστοιχεί σε με ουράνια γη. Κάθε αρετή που πραγματοποιείται εδώ κάτω, στην getah ,έχει ένα ουράνιο αντίστοιχο που αποτελεί την αληθινή πραγματικότητα.

Ο συντηρητισμός στα χρόνια του ρομαντισμού

 

Απόσπασμα από το βιβλίο : Συντηρητισμός και ριζοσπαστική δεξιά, παραδοσιοκρατία και αντεπανάσταση στην Ευρώπη 1770-1945.

Δεν ήταν λοιπόν σοφό,ρωτούσε ο Νοβάλις,που ο Άγιος Ποντίφηξ εμπόδιζε τους επιστήμονες να κοινοποιούν την επικίνδυνη γνώση και τις ανακαλύψεις τους; Έπρεπε δηλαδή στ' αλήθεια οι άνθρωποι να διδαχτούν την απόγνωση από τον Γαλιλαίο μαθαίνοντας να βλέπουν την γη μας όχι ως επίκεντρο του ιερού δράματος της σωτηρίας, αλλά σαν μια σφαίρα λάσπης που περιστρεφόταν γύρω από ένα τρίτης τάξης αστέρι;

Συγκριτική ανάλυση της μυθολογίας του Τόλκιν με το έργο του Ιούλιου Εβολα.

 

Τα Ξωτικά 

Ένα από τα επαναλαμβανόμενα θέματα του Evola στο «Revolt» ήταν οι "Υπερβόρειοι", ένας αρχέγονος και αγέραστος λαός, για τους οποίους υπήρχε η πεποίθηση ότι ζούσαν τριγύρω του Βόρειου Πόλου και ήταν μια φυλή αντίστοιχη αυτής της Χρυσής Εποχής του Ησίοδου. Τα ξωτικά είναι παρομοίως αγέραστα και προϋπήρχαν της δημιουργίας των θνητών. Λαμβάνοντας υπόψιν την ανθεκτικότητα των ξωτικών στις ασθένειες και τις μαγικές τους ικανότητες, μια άλλη σύγκριση μπορεί επίσης να πραγματοποιηθεί με την αρχέγονη φυλή που περιγράφεται στο Manu Smriti 1.83: ”(Οι άνθρωποι) είναι ανεπηρέαστοι από τις αρρώστιες και ζουν για εκατοντάδες χρόνια στην εποχή Krita”. Επιπλέον, όπως και οι άνθρωποι της Χρυσής Εποχής του Ησίοδου, τα ξωτικά παραμένουν άτρωτα, αν και με την πάροδο του χρόνου “ξεθωριάζουν” σε μια μη υλική, αόρατη υπόσταση. Αυτό είναι επίσης ένα κοινό χαρακτηριστικό με τα ξωτικά ενός γερμανικού μύθου, που αναφέρεται στα πνευματικά υπολείμματα μίας Υπεράνθρωπης Φυλής. Το «Η πρωτεύουσα των ξωτικών του Teleri του Aman» (παρόμοιο με την Υπερβoρεία ή την Εδέμ), ονομάστηκε επίσης και Alqualondë, δηλαδή κυριολεκτικά «Παράδεισος των Κύκνων», όπου κράτησαν τα πλοία διαμορφωμένα σε σχήμα κύκνων. Οι Κύκνοι συνδέονται με την Υπερβορεία και τον Υπερβόρειο Θεό Απόλλωνα της Ελληνικής μυθολογίας.

Η άγνωστη σκέψη του Nicola Gomez Davila

 

Μια πρώτη γνωριμία με τον αντιδραστικό Διανοούμενο Nicola Gomez Davila. 

Η πολιτική δόξα του αρίστου Ανδρός

Ο Άνδρας που είναι πραγματικά άριστος και εποφθαλμεί την απόλυτη αρετή δεν έχει καθόλου ανάγκη από δόξα, εκτός από τον βαθμό που η ίδια του προσφέρει μια λεωφόρο επίτευξης του πεπρωμένου του. Εν αντιθέσει, ένας άνδρας που είναι ακόμα νέος και φιλόδοξος υπόκειται να επιτρέψει στον εαυτό του, τόσο να αισθανθεί κάποια σθεναρή αυταρέσκεια όσο και μια υπεροπτική μεγαλαυχία για την δόξα που έχει αποκομίσει μέσω του πολιτικού του έργου.