Ξεπερνώντας τον τουρισμό - Hakim Bay

 

Ο τουρισμός είναι εφεύρεση του 19ου αιώνα, μια περίοδος της ιστορίας που μερικές φορές μοιάζει να έχει επεκταθεί σε αφύσικο μήκος.  Κατα πολλούς τρόπος ζούμε ακόμα στο 19ο αιώνα .

Ο τουρίστας αναζητά επίμονα την κουλτούρα επειδή, στον κόσμο μας η κουλτούρα έχει εξαφανιστεί μεσα στην καταβόθρα του θεάματος, η κουλτούρα έχει κατεδαφιστεί και αντικατασταθεί από ένα εμπορικό κέντρο η ένα talk show γιατί η εκπαίδευση μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια προετοιμασία για μια ολόκληρη ζωή δουλειάς και κατανάλωσης, γιατί εμείς οι ίδιοι έχουμε παψει να δημιουργούμε.  Ακόμα και αν οι τουρίστες φαίνονται να είναι φυσικά παρόντες στη φύση η στην κουλτούρα, στην ουσία θα μπορούσε κανείς να τους ονομάσει φαντάσματα που στοιχειώνουν ερείπια, στερούμενα κάθε σωματικής παρουσίας.  Δεν είναι πραγματικά εκει αλλα μάλλον κινούνται μέσω ενός νοητικού τοπίου μιας αφαίρεσης ( φύση κουλτούρα κλπ ) ,συλλέγοντας εικόνες παρα εμπειρία.

Οι παγανιστικές αναφορές στο έργο του κοινοτιστή Κωνσταντίνου Καραβίδα

Η σχέση τὴς πολιτικής φιλοσοφίας τοῦ Καραβίδα µέ τούς μεταφυσικούς του προβληματισμούς φαίνεται ἀνάγλυφα στό χαριτωμένο, ἀπροσδόκητο καί σουρεαλιστικό του ἔργο "Οἱ Καλλικάντζαροι", πού ἔγραψε στήν Θεσσαλονίκη τά Χριστούγεννα τοῦ 1918 καὶ δημοσίευσε στήν Κοινότητα στίς 45-12-1932. (Κατόπιν κυκλοφόρησε σέ δύο ἐκδόσεις, τό 1925 καί τό 1965, στην ᾿Αθήνα ). Εἶναι ἕνας διάλογος µεταξύ καλλικαντζάρων, ἀρχαίων θεῶν, των μελών μιᾶς Αγροτικής οἰκογένειας καί τοῦ ἴδιου τοῦ ποιητῆ ἤ, μᾶλλον, οἱ ταυτόχρονοι μονόλογοι ὅλων αὐτῶν. Στό κείμενό του συµπλέκονται παγανιστικά καὶ ἑλληνοχριστιανικά στοιχεῖα, «ἀποτελεῖ δέ εἰσαγωγήν» --οπως ὁ ἴδιος ὁ συγγραφέας σημειώνει στόν πρόλογο -«εἰς µίαν μεγάλην λυρικήν κοσμογονικήν τραγωδίαν, ὅπου ἡ δράση πλέκεται µέ τά στοιχεῖα καί τά σύμβολα τῆς λαϊκῆς σοφίας καί παραδόσεως,

Ο ρομαντικός σοσιαλιστής Γουίλιαμ Μόρις

 

《Μήπως ξέρετε που είναι η Μέσα Γη; Την αναζητώ τόσον καιρό! Προσπαθώ να ξαναβρώ την Μέσα Γη, γιατί εκεί γνώρισα την πρώτη μου αγάπη. Θέλω να σας πω πώς πήγα εκεί, μα είμαι γέρος, η μνήμη μου με ξεγελάει. Πρέπει να μου δώσετε λίγο χρόνο να σκεφτώ και θα δείτε που θα σας τα πω όλα. Να, τώρα δα, σαν ν' ακούω σάλπιγγες σε μακρινές, ερημικές πεδιάδες, σαν να βλέπω πόδια αλόγων που καλπάζουν.

Ο άνθρωπος και η γη

 

《Οι αρχαίοι λαοί ονειρεύονταν µια χαµένη «χρυσή εποχή» ή μια παραδείσια κατάσταση, στην οποία το λιοντάρι συνυπάρχει ειρηνικά με τον αμνό, ενώ το φίδι αποτελεί τον φύλακα-άγγελο του ανθρώπου. Δεν πρόκειται για ονειροφαντασίες, όπως θέλουν να µας πείσουν εκείνες οι ψευδείς διδασκαλίες που θεωρούν ως μοναδικό χαρακτηριστικό της φύσης τον αδυσώπητο «αγώνα για επιβίωση».

Εξέγερση και μελαγχολία , ο ρομαντισμός στους αντίποδες της νεοτερικότητας.

 

-Η ΠΟΣΟΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ του κόσμου.

Ο Μαξ Βέμπερ θεωρεί ότι ο καπιταλισμός γεννήθηκε με την επέκταση των εμπορικών λογιστικών βιβλίων, δηλαδή με τον ορθολογικό υπολογισμό του δούναι και λαβείν, των εσόδων και εξόδων. Το ήθος του σύγχρονου βιομηχανικού καπιταλισμού είναι η Rechnenhafiigkeit, το πνεύμα

του ορθολογικού υπολογισμού.  Πολλοί, λοιπόν, είναι οι ρομαντικοί που αντιλαμβάνονται διαισθητικά ότι όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά της σύγχρονης κοινωνίας -η θρησκεία του θεού Χρήμα, αυτό που ο Καρλάιλ αποκαλεί «μαμμωνισμό», η παρακμή όλων των ποιοτικών, κοινωνικών, θρησκευτικών αξιών, κ.λπ., η διάλυση όλων των ποιοτικών ανθρώπινων δεσμών, ο θάνατος της φαντασίας και του συναισθήματος, η ανιαρή ομοιομορφία της ζωής, η καθαρά«ωφελιμιστική» σχέση των ανθρώπινων όντων μεταξύ τους και με τη φύση- απορρέουν από αυτή την πηγή διαφθοράς: την εμπορευματική ποσοτικοποίηση.

Ο συντηρητισμός στα χρόνια του ρομαντισμού

 

Απόσπασμα από το βιβλίο : Συντηρητισμός και ριζοσπαστική δεξιά, παραδοσιοκρατία και αντεπανάσταση στην Ευρώπη 1770-1945.

Δεν ήταν λοιπόν σοφό,ρωτούσε ο Νοβάλις,που ο Άγιος Ποντίφηξ εμπόδιζε τους επιστήμονες να κοινοποιούν την επικίνδυνη γνώση και τις ανακαλύψεις τους; Έπρεπε δηλαδή στ' αλήθεια οι άνθρωποι να διδαχτούν την απόγνωση από τον Γαλιλαίο μαθαίνοντας να βλέπουν την γη μας όχι ως επίκεντρο του ιερού δράματος της σωτηρίας, αλλά σαν μια σφαίρα λάσπης που περιστρεφόταν γύρω από ένα τρίτης τάξης αστέρι;