Nicholas Roerich - Καλλιτέχνης των υψών, Ο ζωγράφος των Θιβετιανών χιονιών.

-Αφιέρωμα από τον Ιούλιο Έβολα, στον ρώσο συμβολιστή ζωγράφο .

Διαλογισμοί επί των κορυφών - εκδόσεις "Λυκώρεια"

O Roerich. Ρώσος στην καταγωγή, είχε µία ζωή γεµάτη δράση. Ταξίδεψε πολύ σε περιοχές ανέγγιχτες από την εξάπλωση του δυτικού πολιτισµού,διαμένοντας κατά κύριο λόγο στο Θιβέτ και στη δυτική Μογγολία. Εκεί µελέτησε επίσης τις τοπικές παραδόσεις, επισκέφτηκε µοναστήρια, διήγαγε κοινή ζωή με ασκητές και lamas προκειµένου να διεισδύσει εις βάθος στις πεποιθήσεις τους. Από εκείνο το περιβάλλον, είναι που γέµισε µε µυστήριο και ψυχικές επιρροές, κοντά στα όρια των αέναων χιονιών, από τα οποία κατά κύριο λόγο εμπνεύστηκε για τα έργα του.

Ρενέ Γκενόν -Η Δυτική εισβολή.

 

Η σύγχρονη αταξία το έχουμε πει γεννήθηκε στη Δύση και μέχρι τα τελευταία χρόνια, είχε μείνει πάντα αυστηρά εντοπισμένη άλλα τώρα συνέβη ένα γεγονός που δεν μπορούμε να συγκαλύψουμε τη σοβαρότητα του : είναι ότι αυτή η αταξία εξαπλώνεται παντού και μοιάζει να κερδίζει μέχρι και την Ανατολή. Βέβαια η δυτική εισβολή δεν είναι κάτι τελείως πρόσφατο άλλα έχει περιοριστεί μέχρι τώρα σε μια κυριαρχία λίγο η πολύ βίαιη ,που ασκούνταν πάνω στους άλλους λαούς και οι συνέπειες της περιοριζόντουσαν στο πολιτικό και οικονομικό πεδίο σε πείσμα όλων των προσπαθειών μιας προπαγάνδας που υποδυόταν πολλές μορφές ,το ανατολικό πνεύμα ήταν αδιαπέραστο από κάθε παρέκκλιση και οι αρχαίοι παραδοσιακοί πολιτισμοί εντοπιζόντουσαν ανεπαφοι.

Πετάξετε ἀπὸ πάνω σας τὴν ψευτιά. -Φώτης Κόντογλου

 

Τί μεγαλομανία σ᾿ ἔχει πιάσει, ἀδελφέ μου, καὶ δὲν βρίσκεις ἡσυχία καὶ χτίζεις πατώματα ἀπάνω στὰ πατώματα, κι᾿ ἔχεις δυὸ τρία αὐτοκίνητα καὶ κότερα καὶ κάθε λογῆς μάταια πράγματα! Γύρισε καὶ κύτταξε καὶ τὸν ἀδελφό σου, νὰ δροσισθεῖ ἡ ψυχή σου μὲ τὴν εὐλογημένη καλωσύνη, ποὺ τὴν ξεράνανε τὰ τσιμέντα, οἱ ψεύτικες κουβέντες, οἱ συμφεροντολογικὲς παρέες, οἱ συνοφρυωμένες ἀξιοπρέπειες.

Στερνή Επιθυμία του Friedrich W. Nietzsche

 

 Να πεθαίνουμε έτσι 

Όπως παλιά τον είδα να πεθαίνει

- τον φίλο που έριξε θείους κεραυνούς

 και βλέμματα στη σκοτεινή μου νιότη!

 Θρασύς και βαθύς

 στη μάχη χορευτής

 ο πιο χαρούμενος απ’ όλους τους πολεμιστές

 και απ’ τους νικητές ο σοβαρότερος, 

πάνω στη μοίρα του στήνοντας μια μοίρα, 

σκληρός, στοχαστικός, προνοητικός: 

τρέμοντας που νικούσε

 και αλαλάζοντας που πεθαίνοντας νικούσε: 

προστάζοντας την ώρα που πέθαινε

 -και πρόσταξε αφανισμό... 

 Να πεθαίνουμε έτσι,

 όπως παλιά τον είδα να πεθαίνει: νικώντας, αφανίζοντας...

Μιρτσέα Ελιάντε . "Ο Μύθος της αιώνιας επιστροφής" Ουράνια αρχέτυπα περιοχών. -Ο συμβολισμός του Κέντρου.

《...》Στην ιρανική κοσμολογία της ζερβανικής παράδοσης κάθε επίγειο φαινόμενο, είτε αφηρημένο ,είτε συγκεκριμένο αντιστοιχεί σε ένα ουράνιο, υπερβατικό, αόρατο τέλος, σε μια "ιδέα" με την πλατωνική σημασία. Κάθε πράγμα κάθε κίνηση παρουσιάζεται με διπλή όψη: εκείνη του menok και εκείνη του getik. Υπάρχει ένας αόρατος ουρανός : επομένως υπάρχει και ένας menok ουρανός που είναι αόρατος (Bundahism κεφ 1.) Η γη μας αντιστοιχεί σε με ουράνια γη. Κάθε αρετή που πραγματοποιείται εδώ κάτω, στην getah ,έχει ένα ουράνιο αντίστοιχο που αποτελεί την αληθινή πραγματικότητα.

Ο άνθρωπος και η γη

 

《Οι αρχαίοι λαοί ονειρεύονταν µια χαµένη «χρυσή εποχή» ή μια παραδείσια κατάσταση, στην οποία το λιοντάρι συνυπάρχει ειρηνικά με τον αμνό, ενώ το φίδι αποτελεί τον φύλακα-άγγελο του ανθρώπου. Δεν πρόκειται για ονειροφαντασίες, όπως θέλουν να µας πείσουν εκείνες οι ψευδείς διδασκαλίες που θεωρούν ως μοναδικό χαρακτηριστικό της φύσης τον αδυσώπητο «αγώνα για επιβίωση».

Εξέγερση και μελαγχολία , ο ρομαντισμός στους αντίποδες της νεοτερικότητας.

 

-Η ΠΟΣΟΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ του κόσμου.

Ο Μαξ Βέμπερ θεωρεί ότι ο καπιταλισμός γεννήθηκε με την επέκταση των εμπορικών λογιστικών βιβλίων, δηλαδή με τον ορθολογικό υπολογισμό του δούναι και λαβείν, των εσόδων και εξόδων. Το ήθος του σύγχρονου βιομηχανικού καπιταλισμού είναι η Rechnenhafiigkeit, το πνεύμα

του ορθολογικού υπολογισμού.  Πολλοί, λοιπόν, είναι οι ρομαντικοί που αντιλαμβάνονται διαισθητικά ότι όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά της σύγχρονης κοινωνίας -η θρησκεία του θεού Χρήμα, αυτό που ο Καρλάιλ αποκαλεί «μαμμωνισμό», η παρακμή όλων των ποιοτικών, κοινωνικών, θρησκευτικών αξιών, κ.λπ., η διάλυση όλων των ποιοτικών ανθρώπινων δεσμών, ο θάνατος της φαντασίας και του συναισθήματος, η ανιαρή ομοιομορφία της ζωής, η καθαρά«ωφελιμιστική» σχέση των ανθρώπινων όντων μεταξύ τους και με τη φύση- απορρέουν από αυτή την πηγή διαφθοράς: την εμπορευματική ποσοτικοποίηση.

Ζακ Ελλύλ , η πλάνη της τεχνικής.

 

Σε κοινωνίες που μπορούμε να αποκαλέσουμε παραδοσιακές ,όπως ήταν για παράδειγμα η δυτική κοινωνία τον μεσαίωνα ,η τεχνική υπόκειται σε μια σειρά από υπέρτερες προσταγές . Για παράδειγμα θρησκευτικής τάξης προσταγές , σε ορισμένους πολιτισμούς πχ δεν επιτρεπόταν η καλλιέργεια της γης με σιδερένια εργαλεία . Ο λόγος ήταν γιατί την γη την θεωρούσαν "μητέρα" και δεν επιτρεπόταν να την πληγώσουν με σκληρά εργαλεία . Αυτό ήταν υπέρτερη προσταγή . Παρομοίως οι Αιγύπτιοι δεν χρησιμοποιούσαν τον τροχό .

ΠΡΟΓΟΝΟΙ , Γιώργος Κοτζιούλας

 

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ 

Θέλω να γράψω ένα τραγούδι μ’ αντοχή,
και συλλογίζομαι ολοένα εσάς, φτωχοί.
Σκυφτοί στο γούπατο γιά σκόρπιοι στο ριζό,
με τον καημό σας ανασταίνομαι και ζω.

Τα χέρια του παπούλη επαίζαν τον κασμά,
τα χέρια τώρα τα δικά μου είναι χλομά.
Ήταν απλοί οι άνθρωποι εκείνου του καιρού,
δε σεκλετίζονταν, τραβούσαν κουτουρού.

 Σκιάζονταν τ’ άδικο, κρατούσαν τις γιορτές,
παρθένες παίρναν και τις είχανε πιστές,
οι μάνες αποχτούσαν άβλαβα παιδιά,
κάθε δυο χρόνια σηκωνόταν η ποδιά.

 Ούτε χωράφια είχαν πολλά, ούτε ζωντανά,
μα ζούσαν όσο ο γέρο δέντρος στα βουνά.
Γεροκομούσαν τους γονέους τότε οι γιοι,
ποιος υπομένει την κατάρα, την οργή;

 Άλλους τους πρόφτασα όταν ήμουνα παιδί,
κι άλλους τους έχω ακούσει, δεν τους έχω ιδεί.
Μα φύλαξα τα πρόσωπά τους τ’ αυστηρά
μες στο θυμητικό μου, ατέλειωτη σειρά.

-Από τη συλλογή Η δεύτερη ζωή(1938) και στη συνέχεια στον πρώτο τόμο των Απάντων του.

 

Το πρόταγμα του διανεμισμού ως απόρροια του χριστιανικού κοινοτισμού

 

《Στον καπιταλισμό, ο άνθρωπος εκμεταλλεύεται τον άνθρωπο. Στον κομμουνισμό, συμβαίνει ακριβώς το αντίστροφο》

-Γκίλμπερτ Τσέστερτον.

Ζούμε σήμερα μια οικονομική κρίση στην οποία υπαίτιος είναι η απληστία των τραπεζών και της Γουώλ Στρητ. Από την άλλη, η Αριστερά, που είχε πέσει σε ανυποληψία μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, επιστρέφει δριμύτερη με τις εξεγέρσεις των «αγανακτισμένων» του εξωτερικού, που στην περίπτωση των «Ανώνυμων» φλερτάρουν με τον αναρχισμό. Όμως υπάρχουν κάποιοι που απορρίπτουν τόσο τον καπιταλισμό των μεγάλων επιχειρήσεων, όσο και το μεγάλο κράτος του σοσιαλισμού ή τα κρατικά μονοπώλια του κομμουνισμού. Είναι οι οπαδοί του διανεμισμού (distributism), που κηρύττουν την επιστροφή στην τοπική οικονομία και την αποκέντρωση, ενώ έχουν ως μοντέλο ανάπτυξης τις μικρομεσαίες οικογενειακές επιχειρήσεις ή τις συνεταιριστικές τύπου «Μοντραγκόν».

Ο συντηρητισμός στα χρόνια του ρομαντισμού

 

Απόσπασμα από το βιβλίο : Συντηρητισμός και ριζοσπαστική δεξιά, παραδοσιοκρατία και αντεπανάσταση στην Ευρώπη 1770-1945.

Δεν ήταν λοιπόν σοφό,ρωτούσε ο Νοβάλις,που ο Άγιος Ποντίφηξ εμπόδιζε τους επιστήμονες να κοινοποιούν την επικίνδυνη γνώση και τις ανακαλύψεις τους; Έπρεπε δηλαδή στ' αλήθεια οι άνθρωποι να διδαχτούν την απόγνωση από τον Γαλιλαίο μαθαίνοντας να βλέπουν την γη μας όχι ως επίκεντρο του ιερού δράματος της σωτηρίας, αλλά σαν μια σφαίρα λάσπης που περιστρεφόταν γύρω από ένα τρίτης τάξης αστέρι;